²
“Slechte jongens worden geen aardige mannen. Niet in een paar jaar tijd,” hield ze vol. “Emma wil dolgraag dat haar oude stalker haar ziet.”
Ik wist dat ze gelijk had. Ik wist alleen niet wat ik moest doen.
***
In de tweede maand beantwoordde Emma Brandons berichten. In de derde maand aten ze samen.
Ze vertelde me dat hij deuren voor haar openhield, stoelen aanschoof en haar een kus op haar voorhoofd gaf alsof ze van porselein was.
Sarah keek het allemaal toe vanaf de schommelstoel op haar veranda.
***
Acht maanden later vroeg Brandon haar ten huwelijk!
Emma belde me vanuit het restaurant, buiten adem, lachend door haar tranen heen.
“Hij zei dat ik de dapperste persoon was die hij ooit had ontmoet!”
Ik drukte de telefoon tegen mijn borst tot ik mijn stem weer onder controle had.
“Dat is geweldig, schat.”
Ik hing op en bleef nog even in de keuken. Ik dacht eraan hoe Brandons ogen altijd naar mij afdwaalden, en niet naar Emma, wanneer ik haar een kus op haar wang gaf.
Alsof hij naar een scorebord keek.
Ik klemde mijn telefoon tegen mijn borst.
***
Op de avond van het familiediner dekte ik met trillende handen de tafel.
Brandon kwam binnen in een grijze jas, met een fles wijn die ik me niet kon veroorloven.
"Lucy," zei hij, terwijl hij de kip sneed. "Je hebt een geweldige vrouw grootgebracht!"
Zijn naam trof me als een klein, opzettelijk steentje. Op de veranda was ze mevrouw Carter geweest. Nu was ze Lucy, en hij wilde dat ik de vernedering voelde. Ik perste er een zwakke glimlach uit.
Emma pakte zijn hand onder de tafel.
⏬ Vervolg op de volgende pagina ⏬
