²
“Je hebt een geweldige vrouw opgevoed!”
***
De telefoon van de verloofde van mijn dochter trilde voor de derde keer in twintig minuten tegen het tafelkleed. Hij wierp een blik op het scherm en voelde een steek van nervositeit voordat hij hem omdraaide. De vierde trilling volgde een minuut later. Zonder te kijken veegde hij hem met zijn duim weg.
“Alles oké?” vroeg ik.
“Prima.” Maar er spande zich een spier in zijn kaak.
“Ik ben gewoon een man die het woord vrijdag niet kent.”
“Alles oké?”
We waren halverwege de maaltijd toen mijn toekomstige schoonzoon zijn mond afveegde, achterover leunde en met de kalmte van iemand die een dessert bestelt, sprak.
“Ik heb mijn deel van de afspraak nagekomen,” zei Brandon, niet tegen Emma of mij, maar richting het gangpad. “De ring zit om haar vinger. Ik wil dat de rest vanavond wordt overgemaakt, niet pas over een paar maanden, na de bruiloft. Of ik ga hier zelf zitten en het haar vertellen.”
Mijn vork raakte het bord.
Emma lachte, maar haar lach klonk vals, te hoog. 'Wat is de deal?' vroeg ze. 'Brandon, waar heb je het over?'
'Ik heb mijn deel van de afspraak nagekomen.'
Brandon keek haar niet aan.
Zijn ogen ontmoetten de mijne in het kaarslicht, geduldig en verwachtingsvol.
'Je slaat nergens op,' fluisterde ik verward.
De oude klasgenoot van mijn dochter glimlachte, greep in zijn jas en legde een gele envelop naast mijn bord.
Op de voorkant stonden, in het handschrift van mijn overleden echtgenoot, zes woorden:
'Zorg dat ze met hem trouwt; ik betaal.'
De kamer draaide voor mijn ogen!
'Je slaat nergens op.'
⏬ Vervolg op de volgende pagina ⏬
